Huis Brondeel

Zoek de schat

"De verloren hanger" van Leon voor zijn Julia




De hanger van Leon is gevonden!

De slimme vinders en winnaars van de waardecheque van €500,-- zijn:

Mevr. Van Overmeire Dominique



klik hier voor de video!

Troostprijs: Mevr. Van Herrewege Annique

Leon is heel blij.

Oplossing:

Met de laatste post kwam alles bij elkaar!

Leon liep naar de mooie kerstboom midden in de ruimte. Hij haalde de telefoon gehaast uit zijn jaszak.

In zijn helblauwe ogen verlicht met honderd lichtjes (van de kerstboom) en met het geluid van bellen in zijn oor,

verscheen op zijn scherm Julia. Met haar zachte stem, die klonk als de muziek van liefde,

vertelde ze hem dat ze hem miste.

En de laatste aanwijzing: "onopvallend en tussen veel zijn juweel"

Onder de boom bij Sigrid liggen een hoop pakjes!

Alle aanwijzingen op een rijtje:
In zijn helblauwe ogen
verlicht met 100 lichtjes
geluid van bellen
in zijn oor
de muziek van de liefde
hier verloor
onopvallend en tussen veel zijn juweel

Wij danken iedereen die mee heeft gezocht en gedacht en wij wensen jullie een mooi en gelukkig 2018!

x

Sigrid



De verloren hanger van Leon voor zijn Julia - Deel 7

Leon bij Sigrid Brondeel

In de tijd die lag tussen het afscheid van Julia in Rome en het openen van de voordeur in Aalst, was het alsof Leon buiten bewustzijn was geweest. Hij kon zich niks meer herinneren behalve Rome en Julia.

Zijn moeder had vrijwel direct begrepen dat hij tot over zijn oren verliefd was, nadat hij in twee zinnen de naam Julia meerdere malen had genoemd.
Nadat hij zijn verhaal gedaan had, wilde hij zo snel mogelijk naar zijn leraar en vriend, Mr Janssens, om zijn verslag te doen en natuurlijk zijn ontmoeting met Julia in geuren en kleuren te vertellen.

De tijd passeerde, Leon en Julia hadden elke dag contact met elkaar. Telefoon, beeldscherm, computer, alle communicatiemiddelen werden ingezet. Natuurlijk is liefde op grote afstand niet makkelijk, maar tijdens hun gesprekken en het zien van mekaar, was het verlangen af en toe zo groot, dat Leon het liefst direct in een vliegtuig wilde stappen.
Ze hadden besloten om het weerzien uit te stellen tot na Kerstmis en in ieder geval samen het nieuwe jaar in te gaan.

Via Mr Janssens wist Leon exact wat hij aan zijn Julia wilde geven nadat de klok twaalf had geslagen. De naam van de juweel ontwerpster Sigrid, was een keer in een gesprek gevallen en hij had op haar site een hanger gezien waarvan hij meteen door de vorm en de naam wist dat die ooit voor zijn Julia zou zijn.

Vlak voor kerst trok Leon de stoute schoenen aan. Toen hij over de rode loper, tussen de lantaarns door, naar de ingang van Huis Brondeel liep, was het in zijn gedachte al Nieuwjaarsnacht en hij beeldde zich het moment in waarop hij zijn lief terug zou zien en hoe ze zou kijken als ze de hanger kreeg.
Sigrid opende de deur en Leon vroeg direct of de hanger “Amore” nog aanwezig was. Sigrid was enigszins verbaasd over de vraag aan de deur en nodigde Leon uit om eerst eventjes binnen te komen. Leon voelde direct de warme sfeer. Rondom hem heen blonken en schitterden de mooiste sieraden. Wandelend langs alle vitrines lag daar onopvallend en tussen veel zijn juweel!
De hanger “Amore” schitterde en Leon stond met open mond voor de vitrine.
Nadat ze samen even waren gaan zitten, vertelde Leon over de ontmoeting en zijn liefde voor Julia.
Sigrid legde de hanger in een mooi doosje en pakte het vervolgens in.
Het doosje stopte hij diep in zijn jaszak toen vervolgens zijn mobiel rinkelde.

Sigrid gunde hem de privacy en Leon liep naar de mooie kerstboom midden in de ruimte. Hij haalde de telefoon gehaast uit zijn jaszak. In zijn helblauwe ogen verlicht met honderd lichtjes en met het geluid van bellen in zijn oor, verscheen op zijn scherm Julia. Met haar zachte stem, die klonk als de muziek van liefde, vertelde ze hem dat ze hem miste.

Het telefoontje duurde kort en bij het weggaan wenste Sigrid Leon heel veel geluk met zijn Julia en een mooi begin van 2018 In Rome.

Buiten was het koud en guur weer en terwijl Leon in zijn auto stapte om nog een klus af te maken voor zijn baas, bedacht hij ook dat hij over een paar dagen letterlijk en figuurlijk alle warmte zou hebben die hij maar wilde.
Na nog een middag hard werken ging Leon naar huis en zijn moeder vroeg direct of dat het gelukt was met zijn cadeau voor Julia. Natuurlijk antwoordde Leon en pakte de tas met nette kleren. Hij haalde zijn jas tevoorschijn, graaide in de zak van zijn jas en vond zijn mobiel maar niet????!!!!!!!!!!!!!!!…………..


Aanwijzing 7: in de tekst: Rond wandelend langs alle vitrines lag daar –> hoe, waar en wat?



De verloren hanger van Leon voor zijn Julia - Deel 6

Twee worden één.

In het restaurant rook het naar heerlijke Italiaanse kruiden en in de open keuken kon je La Mama gadeslaan terwijl ze de gerechten klaarmaakte met de nodige handgebaren en haar Italiaanse temperament. Het was een klein restaurant dat Leon had uitgezocht en hij had nog gevraagd aan Julia of ze het kon vinden. Ze vertelde dat het maar een paar straten verder was dan haar appartement. Leon was veel te vroeg omdat hij er graag eerder wilde zijn en op de tafel lag een rode roos. In zijn tas zat zijn schetsboek die hij altijd bij zich had en er zaten ook een paar tekeningen van Rome bij die nog verder uitgewerkt moesten worden.

Hij keek vaak naar zijn uurwerk, en was al 2 keer naar het toilet gelopen. Het tafeltje dat hij gekozen had stond bij het raam zodat hij haar kon zien aankomen. De straatlantaarns verlichte schaars, hij herkende direct een verschijning in de verte als Julia en liep alvast naar de deur. Julia was aangenaam verrast dat Leon de deur van het restaurant opendeed en met haar Italiaanse accent en brede lach zei ze: “ thank you sir ”.
Toen ze haar jas uittrok bleek ze een kort jurkje te dragen met haar schouders bloot. Haar huid eindigde in de overgang van haar decolleté naar de elegante zwarte stof. God wat was ze mooi!
Wat Leon niet wist was dat Julia hem al even mooi vond. Na het aperitief vroeg Julia of Leon nog iets meegenomen had en bescheiden als hij was gaf hij met grote twijfel het schetsboek aan Julia.

Hij wist dat ze er verstand van had en haar mening zou in vele opzichten belangrijk zijn voor hem. Julia bladerde heel langzaam door zijn schetsboek en legde af en toe haar hand op de grijze potlood lijnen van een tekening alsof ze het geschetste voelde. De laatste tekening in zijn schetsboek was een beeld van haarzelf die Leon na terugkomst op zijn kamer had gemaakt, om zo dit meisje nooit meer te vergeten. Julia keek in de spiegel van haarzelf en hier verloor zij zich even in. Het enige dat ze zei toen ze opkeek naar Leon was: “You are really a gifted artist.”
De hele avond raakten ze niet uitgepraat en ondanks de vele woorden waren er ook momenten van stilte waarbij ze alleen maar naar elkaar keken, alsof ze beide een volkomen nieuw gevoel hadden leren kennen, en dat was ook zo!

Het was al laat geworden en de ober die hun alleen voor het noodzakelijke had gestoord, stond al bijna met de sleutel in zijn hand toen ze ook door hadden dat zij nog de enige waren in het restaurant. Buiten gekomen pakte Leon haar hand en zei, ” I will walk you home.” Julia keek in zijn blauwe ogen en trok zich aan zijn gespierde bovenarm omhoog en zachtjes drukte ze haar lippen op de zijne. Leon beantwoorde haar lippen met een stevige greep om haar lijfje en trok haar nog dichter tegen zich aan. Daar waar Julia iedere keer het initiatief nam, was het nu Leon die Julia meenam in zijn wereld van passie, liefde en verlangen.

Vertrouwen, verbondenheid en een niet te stoppen hunkering maakte dat ze diezelfde nacht in alle opzichten één waren. De schaamteloze liefde die ze aan elkaar gaven had ook niet in een schilderij gevangen kunnen worden, of in woorden. Alles zou tekort geschoten zijn en alleen het beeld van het vroege ochtendlicht dat door het raam naar binnen scheen over de twee in een gestrengelde lijven, zou een fractie kunnen vertellen van wat Leon en Julia met en voor elkaar voelden die nacht.


Aanwijzing 6 in tekst: Julia keek in de spiegel van haarzelf en ++++ +++++++ zij zich even in.


De verloren hanger van Leon voor zijn Julia - Deel 5

Kunst verbindt!

Toen ze samen zaten op het kleine pleintje voor de kapel vroeg Julia direct naar het boek dat ze in de tas had gestopt. Hij gaf het aan haar en nadat ze er even in gebladerd had ging ze naar de eerste bladzijde. In het Engels vertelde ze aan Leon. Zie je deze naam? Giullio Carluccio? De auteur van dit boek is mijn betovergrootvader. Hij heeft alle werken van Michelangelo in kaart gebracht en vervolgens dit boek erover geschreven.

Met verbazing had Leon haar woorden aangehoord en vertelde direct dat hij het boek vanonder het stof had gehaald bij zijn grootvader, die Italiaan van geboorte was en voor zijn grote liefde geïmmigreerd was naar België.
Als we Leon en Julia van een afstand hadden gezien op het kleine eilandje, het bankje waar ze zaten op het plein tussen al die mensen, hadden we meteen gevoeld dat er meer was tussen die twee.

Julia verdween in de blauwe ogen van deze mooie jongen terwijl ze probeerde naar zijn woorden te luisteren. Ze schoof een beetje dichter tegen Leon aan en vertelde dat haar grote inspiratie in haar leven het boek van haar betovergrootvader was, die ervoor had gezorgd dat ze kunstgeschiedenis was gaan studeren met als specialisatie juwelen en sinds kort in een museum werkte in Rome.
Leon werd een beetje zenuwachtig toen ze in het gesprek een paar keer haar hand op zijn been legde. Leon pakte tijdens één van die keren dat ze dat deed, haar hand vast en vertelde dat hetzelfde boek de oorzaak is geweest dat hij kunstschilder wilde worden.
In nog geen twintig minuten tijd was er tussen Leon en Julia een connectie door het toeval gegeven, die bijna onlosmakelijk was. Het was net en zo voelde het ook, of dat twee rivieren samenstroomden in een warme zee. Natuurlijk was Julia direct heel nieuwsgierig naar de tekeningen en schilderijen van Leon. Toen ze vroeg wanneer ze die kon zien, deed Leon inwendig een zucht van verlichting, omdat hij al hoopte haar terug te zien.
Nadat ze een afspraak hadden gemaakt voor diezelfde avond en meteen elkaars telefoonnummers hadden opgeslagen in hun mobiel, namen ze bij de uitgang van het Vaticaan museum afscheid, wetende dat ze elkaar snel terug zouden zien.

Toen Julia wegliep bleef Leon haar staan nakijken. Al luisterend naar het verdwijnende tikken van de hakken van deze engel, hoopte hij dat ze nog één keer om zou draaien, en dat deed ze met een handgebaar vanaf haar lippen naar hem toe.
Leon was in één keer doel zonder doel, als een verdwaasde liep hij door straten op een plek waar hij al zolang naartoe wilde, maar in zijn hoofd zat de muziek van liefde en de rest van Rome was er niet.

 

Aanwijzing 5 in tekst: Wat zat er in zijn hoofd terwijl de rest van Rome er niet was?


Bericht voor de schatzoekers

Wij hopen voor Leon en Julia dat de schat gauw gevonden wordt.
Wij weten ook bijna zeker dat de slimme onder jullie deze week de oplossing gaan zien en weten waar de hanger van Leon is.
Op het moment dat je de oplossing weet moet je uit je zetel komen en tot actie overgaan!
Vergeet niet: De eerste vinder krijgt een waardecheque van 500,-- uitgereikt op 31 december!

veel succes!
Sigrid x


De verloren hanger van Leon voor zijn Julia - Deel 4

Rome, stad van een engel

 

Vanuit Aalst naar Zaventem was maar 30 minuten maar terwijl Leon nog even dacht of hij de praktische dingen bij zich had, inclusief de zorgende woorden van mama, dwaalde zijn gedachten al gauw af naar Rome.

Italië en brrr de eerste keer vliegen!!! Nou… met de voeten van de grond daar heb ik geen moeite mee, grinnikte hij in zichzelf. Maar letterlijk, dat wist hij nog niet zo precies!

De taxichauffeur kon goed doorrijden en de lieftallige juffrouw aan de helpdesk hielp hem naar de juiste gate, nog een half uur wachten dan 2 uur vliegen en hij zou in Rome zijn. Het boek van zijn Opa Angelo zat ook in zijn koffer, eigenlijk als een soort relikwie om hem aan zijn afkomst en doel te herinneren. Door de verbazing hoe zo’n lomp ding van metaal de lucht in kon gaan naar zo’n grote hoogte was Leon de zenuwen totaal vergeten. Twee uur later was het andersom en toch weer even spannend geworden voor hem. Hij had zelfs de bovenarm van de lieftallige oude dame naast hem ongemerkt even vastgehouden. Zij had naar hem gelachen en met een Italiaans accent geruststellend gezegd “ alles goed ”.

In de straten van Rome raasden de scooters, auto’s en alles wat maar wielen had al claxonerend door elkaar heen en de jongeman uit Aalst liep met schoudertas, vale shirt en spijkerbroek zijn best te doen om niet tegen iemand aan te lopen of omvergereden te worden. Amai, wat een boel mensen, auto’s en gebouwen!

Leon was voor de eerste keer verder dan 100 km van huis en hij vond het prachtig. Hij nam de ene foto na de andere met zijn camera want hij wilde alles bewaren om te vertellen of ermee aan het werk te gaan in zijn schilderijen. Het 5 sterren Hotel, Villa Agrippina, lag dicht bij Vaticaanstad en de kapel met de fresco’s van Michelangelo lag op loopafstand. Leon had zich beloofd om deze als eerste te gaan zien. Diezelfde avond at hij alleen, maar wel heerlijk, in het sfeervolle restaurant Antica Pesa, dicht in de buurt van het hotel. Daar had hij veel koppeltjes gezien en toen hij in bed lag bedacht hij dat het ook wel fijn zou zijn om dit alles te delen met iemand. Leon had wel eens een keer de beroemde vlinders in de buik gehad, maar bij Carla, zo begreep hij al snel, had hij zich ook eenzaam gevoeld omdat ze niet snapte dat hij af en toe liever “ met verf wilde knoeien ” dan met haar op stap te gaan. Tja, hoe verjaag je vlinders?

De volgende ochtend na het ontbijt en met zijn camera en schetsboek in zijn schoudertas liep Leon over de Viale Vaticano.
Waarschijnlijk omdat het hartje zomer was, viel de drukte aan de poort naar het Vaticaan museum heel erg mee. De lange rijen mensen waren er niet, dus liep hij redelijk snel naar binnen langs de dikke oude muren die Vaticaanstad omringen.

Vanaf het moment dat Leon naar binnen was gegaan en zijn weg vervolgde naar zijn uiteindelijke doel, de Sixtijnse Kapel, hield hij vaak zijn adem in. Op zijn pad door het museum en in de lange gangen zag hij de meest mooie sculpturen en fresco’s. Als creatief mens heb je altijd wel een voorstelling van iets maar dit was nog zoveel mooier dan hij zich had voorgesteld. Uiteindelijk betrad hij na 2 uur de Kapel. Het boek van opa en de reden waarom hij ooit aan het tekenen en schilderen was begonnen was hoog boven hem zichtbaar. Zijn nek begon pijn te doen van het alleen maar omhoog kijken naar het plafond. De kleuren en afbeeldingen waren zo mooi. Hij bedacht hoe hier 500 jaar geleden Michelangelo nog meer kramp in zijn nek moet hebben gehad of had hij alles liggend geschilderd op een stijger?

Leon stond midden in de kapel omhoog te staren. Terwijl hij zich rond wilde draaien in de wirwar van nu toch wel erg veel mensen was het net of dat hij vast zat. Hij keek naast zich en de riem van zijn draagtas zat vastgehaakt aan de rugzak van een andere bezoeker. Zij had het ook gevoeld en meteen draaide ze zich om naar Leon met een boos gezicht. Ze dacht waarschijnlijk dat er zakkenrollers aan het werk waren. Ze zag dat de riemen in elkaar gehaakt waren en toen ze opkeek naar die grote stoere jongeman, gaf ze een giecheltje en bleef bewegingsloos naast Leon staan, wijzend naar de ijzeren sluiting van de schoudertas die gehaakt zat in haar rugzak. Schouder aan schouder stonden ze even in de grote menigte van mensen stil mekaar te observeren.

De donkere pretoogjes van dit mooie meisje verraadde levenslust, openheid en nieuwsgierigheid.
Leon begon de riemen te ontrafelen en terwijl hij de gesp open deed viel heel onhandig de tas met alle inhoud op de vloer tussen de voeten van de menigte in de kapel. Beiden doken ze tegelijkertijd op de knieen en stootte ze met de hoofden tegen elkaar. Leon schrok en dacht niet aan zijn pijn maar pakte meteen het hoofd van het meisje die zichtbaar pijn had. Hij legde zijn grote hand op de vermoedelijke pijnlijke plaats.
Ze keek even Leon recht in de ogen en hij zag een traan in haar oog. Foei, hij had haar echt pijn gedaan.
Zij was het die als eerste terug reageerde en de spullen die op de vloer lagen begon te verzamelen. Leon stopte het aangereikte in zijn tas en als laatste pakte ze het boek van Opa, dat Leon ook meegenomen had.
Ze hield het even vast, keek ernaar en toen ze opkeek naar Leon zei ze, “ beautifull ” en ze lachte weer. Omdat je in deze menigte op de meest beroemde plaats van Rome echt niet op de knieën op de vloer kon blijven pakte Leon haar hand en trok zachtjes maar met kracht het meisje omhoog. “ Thanks for your help, and sorry that I hurt you ”.
Hij keek naar de zichtbare blauwe plek op haar hoofd. De donkere pretoogjes met lange wimpers keken hem aan en in het Engels met een heel charmant Italiaans accent antwoordde ze, “ I think that bruse will go away, but I hope you can stay for a drink because your book interests me. My name is Julia. Whats yours?
Leon was ondersteboven, haar mooie stem klonk in zijn oor en de daadkracht van deze vrouw overrompelde hem een beetje, “ my name is Leon, I’m from Belgium " stamelde hij en voegde eraan toe: " lets go out of the crowd ”.

Na een instemmend knikje liep Julia een beetje vooruit naar de uitgang van de kapel. In spijkerbroek maar wel met hoge hakken, een kort T-shirt en lang zwart haar, dat danste. Het viel hem op dat ze dus eigenlijk niet zo groot was zonder hakken.

Aanwijzing 4: in deze tekst : waar klonk haar mooie stem ?


De verloren hanger van Leon voor zijn Julia - Deel 3

Twee dromen worden werkelijkheid!!

In de kleine zolderkamer scheen het zwakke maanlicht door de gordijnen naar binnen en Leon lag met de ogen wijd open en kon de slaap niet vatten.

In zijn hoofd zat Mr Janssens en de schitterende schilderijen die hij gezien had. God wat zou hij graag zo kunnen schilderen. Hij snapte dat deze gedesillusioneerde oude man zijn passie en talent had laten varen, maar wat een zonde was het.
Leon ging rechtop zitten in zijn bed en keek rond in zijn kamer, hij bekeek zijn eigen schilderijen die rondom hem op zijn kamer stonden en nam zich voor om morgen na zijn werk naar Mr Janssens toe te gaan en DE vraag te stellen.
Aan het ontbijt zat zijn vader de ochtendkrant te lezen en in de keuken rook het naar de verse koffie en gebakken eieren. “Pap, zou je trots op mij zijn als ik kunstschilder zou worden?”
Zijn vader keek over de krant en zijn zwarte leesbril heen en ging rechtop in zijn stoel zitten. Hij leunde voorover. “Wat je ook doet en wie je wil zijn is me om het even". "Doe wat je moet doen en ga er helemaal voor en ik weet zeker dat je het gaat redden met jouw talent. Trots ben ik altijd op je”. Leon vertelde over de ontmoeting met Mr Janssens en hoe graag hij wilde dat Janssens zijn leermeester zou zijn. “Nee heb je, een Ja kun je krijgen” antwoordde vader.

Ietwat zenuwachtig liep Leon de oprijlaan op met onder zijn arm een map met allemaal schetsen en tekeningen. Hij trok aan de koperen knop en binnen hoorde hij het geluid van bellen galmen. Het wachten duurde lang maar Leon hoorde wat geluid aan de binnenkant van de deur en door een kier keek Mr Janssens hem aan.
“Mr Janssens mag ik u wat laten zien van mijn werk?” zei Leon gehaast omdat hij bang was dat de kier zich gauw weer zou sluiten. In tegenstelling tot zijn verwachting zwaaide Janssens de deur open en zei “kom binnen Leon, fijn dat je er bent.”

Die middag veranderde de twee mannen hun leven. Leon kreeg zijn zo gewenste leermeester en Mr Janssens pakte na heel veel jaren eenzaamheid en verloren passie zijn liefde weer op om het door te geven aan een zeer talentvolle kunstenaar.

Hij bloeide op met het gezelschap van Leon en zijn leergierigheid en enthousiasme waren aanstekelijk voor Janssens. Naast de technische vaardigheden van schilderen waren het ook de vaak filosofische gesprekken tijdens de wandelingen die Leon zowel als Janssens verbond met elkaar.

Een half jaar ging voorbij en in de zomer stonden de mannen in het hoge atelier van Janssens te schilderen. Een gigantisch raam op het noorden en grote doeken van zowel Janssens als Leon stonden in het rond en overal lagen penselen spatels mengbekers en verf. Het atelier was een droom voor iedere kunstschilder, in tegenstelling tot de kelder waar de oude schilderijen van Mr Janssens zijn liefde stonden. Mr Janssens schilderde voornamelijk stillevens, ook af en toe een portret met vage lijnen die wel wat op Leon leken en Leon begreep dat het zoontje van Mr Janssens nu net zo oud als hij zou zijn geweest.
“Hier alsjeblieft Leon, voor jou”.
Janssens pakte de hand van Leon en legde er een enveloppe in. Leon was verrast en zei “Waarvoor? Waarom? Hoeft niet!”
“Maak maar open!” zei Janssens en Leon opende de enveloppe. Daarin zat een vliegticket naar Rome, een hotelreservering en toegangskaarten voor bezoeken aan alle musea en belangrijkste monumenten, alsook wat zakgeld.
“Voor je verjaardag Leon en omdat ik je zo dankbaar ben... en omdat ik weet dat je heel graag de Sixtijnse kapel in het echt wil zien”. Ik heb je baas gesproken en alles is geregeld, na het weekend kan je vertrekken en als je binnen 8 dagen terug komt, wil ik je mooie verhalen horen. Leon was stomverbaasd en dolgelukkig. Van blijdschap drukte hij de oude man stevig tegen zich aan.

aanwijzing 3: in deze tekst: wat hoorde Leon nadat hij aan de koperen knop trok?


De verloren hanger van Leon voor zijn Julia - Deel 2

Leon's Les

In de Barok kamer van het oude huis waar Leon samen met zijn baas de plafonds aan het witten was hing de sfeer van vergane glorie.

De Heer Janssens, die hun ingehuurd had, schuifelde af en toe om het hoekje van de deuren. Na een schuwe blik mompelde hij binnenmonds even iets onverstaanbaars dat leek op goedkeuring en verdween dan weer naar de gang in één van deontelbare kamers die het huis rijk was. De kwast in zijn hand en de emmer met witte verf had niet heel veel te maken met wat Leon graag wilde maar omdat hij ook veel werk kon verzetten, verdiende hij heel goed, zeker voor zo’n jonge vent. Bovendien vulde het zijn spaarrekening en liet het toe om net zoals voorheen op school, weg te gaan en zijn gedachten de vrije loop te laten naar zijn volgende schilderij of te denken aan de reizen die hij wilde gaan maken of andere dwalingen van zijn bovenkamer.

Zijn schildersbaas was zeer tevreden en wist ook dat hij deze goede werkkracht niet voor lang zou houden.

Het piepen van de deur verraadde dat Mr Janssens weer zijn hoofdje om de deur stak en mompelde dit keer verstaanbaar “koffie’ of misschien wilde Leon en zijn baas het deze keer wel verstaan.

“Volg me maar.”, en de twee mannen moesten, in een veel te langzaam tempo, in de stilte van alleen de schoenen op het marmer, achter Mr Janssens aan slenteren.

Na wel twee trappen naar beneden, en verschillende lange gangen door sloeg Janssens links af en opende een oude ijzeren deur die voor hem geschikt was om doorheen te lopen, maar te laag voor de bonken van kerels die achter hem liepen. Ze waren wel blij dat het slenteren voorbij was.

De grote ruimte leek op een bunker, schaars verlicht en midden als een wonder stonden er drie mokken koffie op een wankel tafeltje met een koekje en drie stoelen.

“Ga zitten.”, zei de man van weinig woorden.

In het zwakke licht zag Leon lijsten staan op de vloer, alsook een schildersezel en grote tafel met verf, kwasten en spatels, een doek en latten. Met de koffie in de hand liep Leon het donker in en aan de muur hing een portret van een dame in zacht rood gewaad schuin van achteren met ontblote schouder. Haar hoofd zijwaarts en haar ogen zacht neergeslagen alsof ze vermoede dat er iemand achter haar stond en aan haar mond kon je zien dat ze diegene wel heel erg graag mocht.

Janssens was opgestaan en stond vlak achter Leon. Samen keken ze zonder iets te zeggen naar dit schitterende schilderij. Leon was verbaasd over hoe iemand met verf zo realistisch de sfeer met slechts enkele penseelstreken kan schilderen. In zijn ogen was het een waar meesterwerk.

Met zachte ineens anders klinkende stem zei Janssens: “ Dat was eens…”, en Leon, nog steeds diep onder de indruk, antwoorde: “Wie is zij? Wie heeft dit geschilderd?”

Janssens slofte naar de deur en haalde een lichtschakelaar om en de ruimte die immens groot bleek, werd verlicht met wel 100 lichtjes. Aan de lange muren hingen fantastische schilderijen met in de beelden steeds een vrouwelijk figuur. Toen Leon langzaam, met stomheid geslagen en mond half open, langs de schilderijen liep zag hij dat de vrouw steeds dezelfde was.

“Mr Janssens, heeft u dit allemaal geschilderd?”, vroeg Leon verbaasd. “Dit zijn de mooiste schilderijen die ik ooit in het echt heb gezien, zó mooi!”

Janssens was gaan zitten en keek zelf rond. In zijn ogen zag je blijheid, verdriet, passie en leegte tegelijk.

Zacht vonden de woorden die zo lang in hem zaten en nooit verteld waren een weg over zijn lippen naar twee huisschilders waarvan hij in zijn binnenste wist dat één van hen hem zeker zou begrijpen.

“Mijn vader was notaris en dit huis is al meer dan tweehonderd jaar in de familie van grootmoeders kant. Ze was met een baron getrouwd . Ik ben altijd omgeven geweest door bedienden en aux pair meisjes. Mijn ouders waren merendeels op reis of met zaken bezig. Mijn moeder overleed toen ik 12 jaar was. Op school was ik altijd een buitenbeentje. Ik kon goed tekenen en werd er gelukkig van. Ik had zo graag naar de acedemie voor schone kunsten gegaan, maar mijn vader verbood mij dat… Hij zei dat kunstenaar geen eerbaar beroep was en armoede troef. Het zal rond mijn twintigste geweest zijn. Ik kwam van de universiteit terug voor het weekend. Vaders wil was wet en het was rond kerst. Alles was wit rond deze tijd van het jaar, de oprijlaan, de dennen, hagen, de trap... Ik had altijd loden benen als ik naar huis ging, een triest gevoel. Mr Janssens nam een slok van zijn inmiddels lauwe koffie en Leon wilde ieder woord horen om het geheim achter deze werken te horen.

Janssens vervolgde: “Ik wou de voordeur openen en voordat ik de sleutel in het slot had opende de deur zich. Daar stond ze. Ik keek naar een engel op aarde: lang blond haar, brede amandelvormige ogen volle rode lippen. Met een brede lach zei ze, terwijl we bijna tegen elkaar op liepen:”Excuseer me, Mr Janssens Junior, ik sta altijd in de weg.”Met de mand kerstdecoraties in de handen, stapte ze een stap terug en ik liep naar binnen en rook de heerlijke lucht van haar parfum.”

Mr Janssens hoeste even en keek naar een schilderij achter Leon en na een kleine stilte zei hij:“Haar naam was Cathy.” Cathy was één van de bedienden van mijn vader en blijkbaar, vlak voor de feestdagen met alle gasten en drukte, had vader het nodig gevonden om extra hulp in te roepen.

Cathy was creatief met alles en het meest inspirerende en vrolijkste wezen die ik ooit in ons huis heb ontmoet. Een paar dagen later, toen ik het getik van haar hakken op de gang weer hoorde, stopte ze voor mijn deur. Ik was net bezig een portret van haar te tekenen.

Ze klopte aan en trad binnen. Vlug kon ik mijn tekenblok nog onder het kussen verstoppen.

Ik vond haar leuk en aan haar lichaamstaal en de plagende manier waarop ze met me sprak voelde ik dat ze mij ook graag zag. Cathy ging naast me zitten op bed en haar lange benen vouwden zich zelfverzekerd over elkaar. Ik sloot even mijn ogen omdat mijn hart drie slagen per seconde begon te maken. En ja, ze vond mijn tekening van haar. Ze was stomverbaasd hoe ik haar zo treffend en mooi had kunnen tekenen.

Zij was het die tegen mij zei dat ik met dat ongelooflijke talent iets moest gaan doen. Zo ben ik gaan schilderen.

En zij, zij was mijn muze.

Vader kon mij niet meer stoppen. Ik stopte met de universiteit en Cathy en ik waren een ‘twee’ eenheid. Ik wilde letterlijk alles kunnen schilderen wat ze uitstraalde en hoe ik haar zag en leerde vanuit mijn passie en liefde voor haar mij alles aan om haar te vangen in alle schoonheid.

Het werd stil... Leon keek naar de oude man en snapte de liefde van deze fragile man voor zijn Cathy.

Janssens stond op, Leon en zijn baas ook, en terwijl de baas al bij de deur stond liep Leon van het ene schilderij naar het andere. Er hingen er zoveel en hij zag dat ze altijd bijna hetzelfde bleef alsof de tijd op een moment stil is gaan staan. Janssens voelde of zag hoe Leon naar de beelden keek. Terwijl hij naar de jongen liep vroeg hij:"Jij schildert ook of niet?" Leon keek hem aan en antwoordde:” Ja, zo graag, maar lang niet zo mooi als u dat kan.” Janssens antwoordde “Kon... 7 jaar.... Bij de geboorte van ons kindje verloor ik ze beide."

Leon stond, zo begreep hij nu, naast een gebroken man die de liefde van zijn leven verloren had en waarschijnlijk daarna ook nooit meer zijn hart heeft kunnen volgen, ondanks de passie en de meesterlijke voering van penseel en kleur die hij zich eigen gemaakt had.
Die dag toen Leon de deur dicht deed van het huis van Mr Janssens had het bord naast de deur ineens een andere betekenis. De vermelding notaris Janssens gaf Leon een verdrietig gevoel en hij nam zich voor om iets voor zichzelf en voor Mr Janssens te doen.


Aanwijzing 2 in deze tekst: Wat gebeurde er in de grote ruimte nadat de lichtschakelaar werd omgezet?



De verloren hanger van Leon voor zijn Julia - Deel 1

Leon is een jongen van 24 jaar, geboren in Vlaanderen, in de buurt van Aalst. Hij groeide op in een liefdevol gezin met ma, pa en drie zussen, in een nogal afgelegen wit klein huis, midden in het landschap. Eigenlijk was hij een beetje verwend, maar als jongste uit het gezin en de enige man, naast zijn vader, hield hij zich staande als een echt “manneke” tussen alle “vrouwenspullekes” en giechelende zussen.

In zijn helblauwe ogen die wijd open stonden, kon je de aandacht en liefde lezen en ook de zorg voor zijn zussen, alsof hij de grote broer was. Brede schouders met gespierde bovenarmen compenseerden ver zijn mannelijkheid en als je niet verder keek, zag je alleen die rauwe bink en niet zijn zachte karakter.

Leon behoorde eigenlijk niet in Aalst. Hij droomde van de zee en verre reizen. In zijn hoofd was de wereld zoveel groter dan de kerk op het plein waarvan hij dan ook vaak dacht dat hij daar niet zonder kon.

Wat de meeste mensen niet wisten is dat hij van schilderen hield. Dat kwam omdat hij, toen hij klein was, toevallig op zolder in de grote, oude, beetje scheve boekenkast van zijn opa een boek vond over de werken van Michelangelo. Het was een groot stoffig boek met alle verzamelde werken van deze dichter, kunstschilder, architect en beeldhouwer. Leon weet nog hoe hij zittend op een klein krukje het boek opensloeg en door het stof heen de prachtige afbeelding zag van de gewelfschildering van de Sixtijnse Kapel en hij niet verder bladerde, maar gefascineerd bleef hangen aan de kleuren en figuren.

Opa was Italiaan van geboorte en had het kleine dorpje Atrani verlaten uit liefde voor zijn “bella” , de Belgische schone, Rosalie. Rosalie was met haar ouders ooit één uur in het dorpje geweest en tijdens het water drinken aan de put lukte het haar niet om tegelijkertijd de hendel van de pomp heen en weer te bewegen en te drinken. Het verhaal ging dat opa TE lang van dit tafereel had staan genieten en Rosalie hem in de gaten had.

Met het temperament van een Zuid-Italiaanse vrouw had ze geïrriteerd geroepen: “Grote man, kunt u mij niet even als een echte heer helpen?!” Opa, die enkel Italiaans verstond, begreep toch de boodschap.

Hij liep vervolgens op de pomp af, pakte de hendel en pompte zo hard dat het kleed van Rosalie drijfnat werd. Met gebaren en vele keren “scusami” zeggend, tilde hij Rosalie op, die niet wist wat haar overkwam, en plaatste haar op een tafel aan de overkant van het plein, waar de felle zon brandde. Rosalie durfde door haar hoogtevrees er niet af. Ook niet omdat die grote Italiaan haar er steeds voor behoede met de woorden “non ancora asciutto”, ofwel “nog niet droog” gevolgd door wel honderd keer “scusami”.

De geschiedenis verteld dat oma Rosalie de goede bedoelingen van opa wel begon te snappen en ze dat zongebruinde gezicht van die Italiaan met zijn bretellen, oude schoenen, gescheurde hemd en wijde broek daarna nooit meer vergeten is. Zeker niet toen hij haar weer van de tafel tilde en haar op 3 cm voor zich heel traag en heel zacht liet zakken tot op het moment dat alleen haar tenen de grond konden raken. Hij hield haar even zo voor zich in zijn sterke greep.

Toen ze in de diepte van elkaars ogen keken en vervolgens beiden de ogen sloten, waren ze één.

De schreeuw van de vader van Rosalie verbrak de oneindige stilte. “Wel allemachtig Rosalie!” Tijdens het lopen naar haar vader hoorde ze de jongeman enkel nog herhalend roepen: “Angelo, Atrani. Scrivimi!”, “Angelo, Atrani. Schrijf mij!”

Oma heeft hem geschreven en opa is na de tweede brief vertrokken.

Aanwijzing 1 in deze tekst : Ze stonden wijd open.


Schat zoeken met Huis Brondeel

Fijn dat je Leon wil helpen om zijn verloren hanger voor zijn Julia te vinden.In de komende weken kun je hier hun liefdesverhaal lezen en daarbij geven we je aanwijzingen die je kunt vinden voor het overgrote gedeelte op het internet om zo de locatie te vinden van de verloren hanger.


Spelvoorwaarden: het vindersloon de € 500,- wordt uitgekeerd in de vorm van een waardecheque te besteden bij Huis Brondeel. Als meerdere schatzoekers "de verloren hanger" van Leon vinden wordt er door loting een wanneer gekozen en voor de andere is er natuurlijk een troostprijs.